Management-paper: 'Hoe voer je een professioneel gesprek?' 

Ik ben Frank.

Ik werk bij een gemeente als publieksvoorlichter. Toen ik solliciteerde, dacht ik: 'Praten kunnen we allemaal'. Maar dat liep iedere dag weer uit op meerdere onaangename gesprekken. Nu zit ik overspannen thuis. Tijdens een coachtraject heb ik ontdekt dat een professioneel gesprek voeren veel meer vereist dan  goede wil.

Nu maak ik gebruik van de schakelbak. Als het gesprek goed verloopt, dan schakel ik door naar een hogere versnelling. Gaat het moeizaam, dan schakel ik terug naar een lagere versnelling. Het geven van positieve strooks gebruik ik als smeerolie. Dan heb je minder last van wrijvingen. 

En als ik het even helemaal niet meer weet, dan gebruik ik het boekje: 'Wat zeg je me nou?'. 

Daarin staan heel veel gespreksmodellen. 

Zelfmanagement-paper: 'Omgaan met een lichamelijke ziekte'

Ik ben Lisa.

Bij mij is een lichamelijke ziekte ontdekt. Ik had al veel langer last van klachten van vermoeidheid. Ik dacht dat ik een burn-out had. Maar ook tijdens mijn vakantie bleef ik moe en was ik blij als ik naar bed kon. Mijn partner zei: 'Dit is toch niet normaal?' Na de vakantie ben ik naar mijn huisarts gegaan. Die liet bloed prikken. De uitslag was heel naar: 'ik heb een beginnend stadium van kanker'.

Nu ben ik de weg kwijt en heb ik me ziek gemeld. Mijn bedrijfsarts zei dat ik afleiding en structuur nodig heb en dat ik van thuis zitten ook niet beter word.  Ik ga hervatten, maar dan voor halve dagen, om te kijken hoe dat gaat. Ik kreeg van mijn bedrijfsarts de managementpaper mee: 'Omgaan met een lichamelijke ziekte'. Daar staan tips in hoe ik een supportsysteem op kan bouwen door mensen te contracteren. Mijn oma doet ook mee.  

Zelfmanagement-paper: 'Kiezen is verliezen.'

Ik ben Alice.

Ik heb moeite met kiezen. Daarom heb ik geen foto van mezelf geplaatst.                                                                           De managementpaper 'Kiezen is verliezen' sprak mij het meeste aan. Die keuze kon ik dus gelijk al maken. Wat ik al ontdekt heb, is het volgende:  

1. Kiezen is gebaseerd op een interne dialoog.

Een beslissing neem je op grond van de interne dialoog tussen je Ouder, je Volwassene en je Kind. Dat zijn de stemmen van je ouders (Ouder), van je reacties als kind (Kind) en de stem van de huidige feiten (Volwassene). Soms zijn ze het over een beslissing alle drie snel eens. Maar als dat niet het geval is, dan gaat de discussie in mijn hoofd door. Ik heb nu ontdekt dat mijn ouders het ook nooit met elkaar eens waren en die discussie voer ik nu ook in mijn eigen hoofd. Terwijl mijn ouders al jaren geleden overleden zijn. Met het  Probleem Oplossingsformulier (POF) oefen ik nu om die discussie te ordenen. Nu die foto nog....

2. Voorkom dat je kiest vanuit de dramadriehoek.

Veel mensen hebben de neiging om ongevraagd advies te geven. Voor hen is dat makkelijk, want zij hoeven dat verlies niet te nemen. Nu zeg ik tegen hen: 'Bedankt voor je zorg, maar ik heb even tijd nodig om zelf mijn beslissing te nemen.' 

3.  Schrijf een brief zonder deze te versturen

Ik twijfel of ik wil blijven of weg wil. Ik schrijf nu een afscheidsbrief en ik schrijf  een brief over je voorwaarden om te blijven. Ik onderzoek dan welke brief mij het beste bevalt.  

4.  Doe een progressie-oefening.

Ik heb ook geoefend met mijn coach met een progressie-oefening. Dat gaat als volgt: ik moest een beslissing nemen en doen alsof ik 3 jaar verder ben en vanuit die positie vertellen hoe mijn nieuwe situatie mij bevalt. De coach vroeg: ...woon je nog op dezelfde plek, heb je nog dezelfde auto? Zijn je partner en je kinderen er blij mee?

Dat was een soort rollenspel. Daarna moest ik de nieuwe simulatie tekenen.  

5. Niemand kan in de toekomst kijken.

Ik realiseer mij nu dat ook een weloverwogen keuze in de toekomst verkeerd kan uitpakken. Er doen zich nieuwe feiten voor, zoals een reorganisatie; je klachten kunnen toenemen, je krijgt een ongeluk, enz. Dat betekent dat je altijd een risico loopt. Wat je ook doet. Zelfs thuis in je bed blijven liggen is riskant. Want daar overlijden mensen vaak in. 

6. Heb je last van een elastiekje?

In het verleden heb ik keuzes gemaakt die tegenvielen. Dat verlies heb ik toen niet genomen. Ik zit nog steeds emotioneel aan die gebeurtenis vast. Een elastiekgevoel noemt mijn coach dat. Ik wil dat niet nog een keer meemaken. Maar ja, niet kiezen is ook een keuze.

7.  Kies een strategie

Ik oefen nu met de coachmatrix. Dan neem ik 4 chronologische stappen richting je doel. Mijn coach is dan mijn gids en ik ben de reiziger. 

8.  Gebruik de 4 G's

Mijn coach vroeg, toen het over mijn werk ging :

Hoe geïnformeerd ben je, hoe gemotiveerd ben je, hoe geïnspireerd ben je en hoe georganiseerd ben je?  Ik moest steeds een getal kiezen tussen de 0 en de 10. Dat was:  8, 4, 2, 6. Duidelijk toch? 

9.  Houd rekening met de consequenties voor anderen 

De beste keuze kan ook vervelende consequenties hebben, zoals: een verhuizing, een achteruitgang in inkomen, kinderen die van school moeten, enz.

10. Is er sprake van een dilemma?

Ik bleek last te hebben van een dilemma. Dan zijn er twee mogelijkheden. Net als bij een T-splitsing. Of je kiest voor linksaf en je neemt het verlies van de optie rechtsaf, of omgekeerd. Een dilemma betekent dus dat er altijd schade is. Bij een ethisch dilemma is er altijd een waarde die wordt geschonden en er is een waarde die wordt gevolgd. Vooral het uitleggen aan anderen waarom je die waarde schendt, is vaak lastig.